شايد در تصميم براي بدنيا آوردن فرزندي مختار باشيم ولي پس از به دنيا آمدن نوزاد، مسئوليتهايي در قبال آن خواهيم داشت كه اجازه اخذ هر تصميم دلخواهي را از ما خواهد گرفت ...

شايد از مثال و الگوي ناشيانه فوق بتوانم اين نتيجه را بگيرم كه :

مي توان به يك نفر اين حق را داد كه خود تصميم بگيرد وبلاگي را راه اندازي كند يا نكند. ولي جهت اخذ تصميم براي متوقف كردن آن ... شايد صرف در اختيار داشتن امكانات مديريتي يك وبلاگ، اخلاقاً كفايت نكند. زيرا مي توان اعتقاد داشت كه يك وبلاگ به كمك انرژي و خوراك مخاطبانش هم، رشد مي كند و به نوعي ثمره تلاشي جمعي است. بالاتر از آن، با گذشت زمان، اين فضاي مجازي، كانوني مي شود براي تجديد ديدار دوستان و ياران و امكاني براي تبادل آرايشان ... و تخريب يكجانبه پاتوقي كه براي اعضايش دلبستگيها و عادتهايي را نيز برانگيخته، چندان منصفانه به نظر نمي رسد...

متاسفانه در تكرار اين خودخواهي، اين بار نوبت به من رسيده تا عليرغم اينكه عمر زيادي از اين وبلاگ نمي گذرد و عليرغم دلبستگيها و برنامه هاي فراواني كه شخصاً قصد داشتم در آن پيگيري كنم، به اطلاع كليه عزيزاني كه تاكنون از تخصيص مقاديري از كليكها و دقايق گرانبهايشان به وبلاگ اين حقير دريغ نكردند برسانم كه به دليل پاره اي مسائل شخصي اين وبلاگ ديگر به روز نخواهد شد...

...

با اين اميد كه در آينده باز همديگر را ملاقات كنيم...